Wskaźnik samowystarczalności energetycznej
Wskaźnik samowystarczalności energetycznej według krajów
Komentarz
Wyróżniające się kraje
Sudan Południowy jest wyraźnym odstającym przypadkiem z wynikiem 959,5%, znacznie wyprzedzając Norwegię na drugim miejscu z 846,7%. Pierwszą dziesiątkę zdominowały kraje Afryki i Azji produkujące ropę i gaz, podczas gdy na dole znajdują się m.in. niewielkie gospodarki lub gospodarki zależne od importu, takie jak Malta (-289,6%), Singapur (-158,4%) i Panama (-71,2%). Zaskakujące jest niskie miejsce Niderlandów z wynikiem zaledwie 0,6%, co plasuje je wśród najniższych mimo statusu dużej europejskiej gospodarki.
Trendy regionalne
W ujęciu kontynentalnym Oceania ma najwyższy średni wskaźnik samowystarczalności energetycznej na poziomie 202,8%, następnie Afryka z 173,6% i Azja z 128,7% — wszystkie powyżej średniej globalnej wynoszącej 112,6%. Ameryka Południowa również znajduje się powyżej średniej, z wynikiem 118,9%, podczas gdy Ameryka Północna (58,18%) i Europa (55,47%) mają średnio znacznie niższe wartości. Sugeruje to większą samowystarczalność w kilku regionach bogatych w zasoby, przy niższych średnich w regionach bardziej zależnych od importu.
Źródło danych
Źródło: World Bank WDI 2022. Jednostka: procent (%), obejmuje 140 krajów. Wartości mogą przekraczać 100% lub być nawet ujemne, dlatego wskaźnik należy odczytywać jako miarę bilansową, a nie prosty udział ograniczony do 100%.
Interpretacja
Wyższe wartości oznaczają, że kraj produkuje znacznie więcej energii, niż zużywa na potrzeby krajowe, natomiast bardzo niskie lub ujemne wartości wskazują na silną zależność od importu energii. Duży rozrzut danych, od 959,5% do -289,6%, pokazuje, że pozycja energetyczna państw różni się ogromnie. Ogólnie dane podkreślają przewagę głównych eksporterów energii, ale także podatność gospodarek o bardzo ograniczonych krajowych zasobach energii.