Wydatki wojskowe
Wydatki wojskowe według kraju
Komentarz
Wyróżniające się kraje
Ukraina wyróżnia się zdecydowanie, z wydatkami wojskowymi równymi 28,851% PKB, a za nią plasuje się Korea Północna z 23,256%. Resztę pierwszej dziesiątki dominują kraje mierzące się z konfliktami lub poważną presją bezpieczeństwa, w tym Sudan Południowy, Mjanma, Syria, Izrael, Arabia Saudyjska i Rosja. Na dole zestawienia Islandia raportuje 0% PKB, a Monako, Liechtenstein, Mauritius, Kuba i Irlandia również należą do krajów o najniższych wartościach. Zaskakujące jest to, że kilka europejskich mikropaństw oraz Irlandia znajdują się na samym dole, mimo że Europa obejmuje też największego wydającego, Ukrainę.
Trendy regionalne
Azja ma najwyższą średnią kontynentalną, wynoszącą 2,773% PKB, co odzwierciedla obecność kilku krajów o bardzo wysokich wydatkach, takich jak Korea Północna, Mjanma, Syria, Izrael, Arabia Saudyjska i Oman. Europa zajmuje drugie miejsce z wynikiem 2,043%, podniesionym przez skrajne wartości, takie jak Ukraina i Rosja, ale obejmuje też wiele krajów o najniższych wydatkach, co pokazuje dużą wewnętrzną zróżnicowanie. Afryka osiąga średnio 1,561%, przy czym Sudan Południowy i Algieria wyróżniają się wyraźnie powyżej tego poziomu, podczas gdy Oceania (1,441%) i Ameryka Południowa (1,377%) są ogólnie niżej. Ameryka Północna ma najniższą średnią, wynoszącą 0,7834%.
Źródło danych
Dane pochodzą z SIPRI 2024 i IMF WEO 2026, a jednostką są wydatki wojskowe jako udział w PKB (%). Zbiór danych obejmuje 193 kraje. Ponieważ wskaźnik jest mierzony względem PKB, pokazuje on obciążenie gospodarki, a nie bezwzględne budżety wojskowe.
Interpretacja
Wyższe wartości oznaczają, że dany kraj przeznacza większą część swojej gospodarki na wydatki wojskowe, natomiast niższe wskazują na mniejsze zaangażowanie ekonomiczne. Ponieważ średnia globalna wynosi 1,847%, a odchylenie standardowe jest wysokie i wynosi 2,9, rozkład jest bardzo nierówny i kształtowany przez niewielką liczbę skrajnych przypadków. Wysokie wydatki mogą odzwierciedlać poważne zagrożenia bezpieczeństwa lub militaryzację, ale mogą też oznaczać większe kompromisy kosztem innych priorytetów publicznych. Niskie wydatki mogą sygnalizować bezpieczniejsze otoczenie lub inne wybory polityczne, choć niekoniecznie oznaczają słabą obronność w ujęciu bezwzględnym.